نمىكنند و بچنين حالى هم گرفتار نمىگردند . اين نيست مگر ازآن‌جهت كه اگر طبيعت بر خلاف عادت وادار شود ضعيف و درمانده مىگردد و بيمارى ديگرى هم دچار مىشود و پرهيز هم بر سنگينى بار او مىافزايد . اينك اگر تو بدنبال دليل بر درستى نظر ما باشى اينها كه گفتيم گواه ماست و اگر جوياى دليلى از كتاب خدا باشى مىگويم كه خداوند فرموده است : إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ . يعنى همانا خداوند احوال قومى را تا وقتى كه خودشان تغييرى در خود ندهند ديگرگون نمىكند و بنابراين اگر در آنچه كه خدا براى تو قرار داده تغييرى بدهى خداوند هم آنچه را كه از نعمت تندرستى به تو داده ديگرگون مىكند و نيز خداوند فرموده است : بِأَنَّ اللَّهَ لَمْ يَكُ مُغَيِّراً نِعْمَةً أَنْعَمَها عَلى قَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ . و اين نص كتاب است بر اينكه اگر كسى عادت خود را تغيير دهد اين ديگرگونى سبب از دست رفتن نعمت تندرستى مىگردد و در كتاب خداوند چيز باطلى نيست اما اگر در پى سنت پيغمبر ( ص ) باشى پيش از اين از حضرت ابو الحسن ( ع ) روايت كرديم كه فرموده است : ليس الحمية ان تدع الشىء اصلا و لكن الحمية ان تأكل من الشىء و تخفّف انتهى . يعنى پرهيز آن نيست كه چيزى را به كلى ترك كنى بلكه پرهيز اين است كه از چيزى بخورى اما كم بخورى . و از حضرت صادق ( ع ) است : اعود البدن ما اعتاد انتهى ، يعنى با بدن به همانطور كه عادت دارد راه برو . نظريه بقراط هم در كتاب تدبير به همين منوال است و مىگويد كه : پرهيز آنست كه از آنچه كه بدان عادت دارى كمتر بخورى . و نيز روايت شده است از حضرت ابى عبد الله عليه السلام : لا تنفع الحمية للمريض بعد سبعة ايام ، يعنى براى بيمار پس از هفت روز پرهيز سودى ندارد . بنابراين كم كردن غذا بيش از هفت روز نتيجه‌اى ندارد